• عن الرضا(ع):مَن جَلسَ مَجلِسا یُحیِی فیِه امرُنا لَم یَمت قَلبَه یَوم تَموتُ فِیه القُلوب "طرائف الحکم ج1 ح 15 "
  • یا مُوسی بنِ عمران! عُفِّ یُعَفُّ اَهلُکَ ای موسی بن عمران!باعفت باش تا اهل تو نیز باعفت باشند"طرائف الحکم ج1 ح 171"
  • امام رضا(ع):هرکه بنشینددرمجلسی که درآن مجلس ذکراحادیث مامی شود،نمی میرددل او روزیکه دلهامرده است"طرائف الحکم ج1 ح15
  • البُخلُ عارٌ والجُبنُ مَنقَصَه بخل ننگ است و ترس کمبود امام علی (ع) حکمت سوم نهج البلاغه
  • نعم القرینُ الرضا رضامندی همنشین خوبی است امام علی (ع) حکمت چهارم نهج البلاغه
  • صدر العاقل صندوق سره : سینه شخص عاقل صندوق سر ( راز ) اوست. امام علی (ع) حکمت پنجم نهج البلاغه
  • امام علی(ع): با دیگر مردمان با انصاف رفتار کن و با مومنان به ایثار (منتخب میزان الحکمه ح 6ص 7)
  • امام علی(ع): مَن اکثَرَ مِن ذِکرِالآخره قَلَّت معصِیتُه: هرکس زیاد به یاد آخرت باشد، گناه او کم شود{منتخب میزان الحکمه ح39}
  • الامام حسن(ع) : لا ادبَ لِمَن لا عَقلَ لَه{آن را که خرد نیست، ادب نیست } منخب میزان الحکمه ح 131 ص17
  • امام رضا(ع): به کودک دستور بده که با دست خودش صدقه بدهد گرچه به اندازه تکه نانی و یا یک مشت از چیزی باشد{منخب میزان الحکمه ح150}
  • پیامبراکرم(ص): فرزندان خود را در7سالگی نماز بیاموزید و چون10ساله شدند،انها را بر ترک نماز تنبیه کنید و بسترهایشان را از هم جداکنید{منتخب میزان الحکمه ح151}
  • پیامبر اکرم(ص):ترسناکترین چیزی که میترسم به آن مبتلا شوید،شرک اصغر است؛گفتند:شرم اصغر چیست؟فرمود: ریا{منتخب میزان الحکمه ح 344}
  • رسول الله(ص): مَن اَحَبَّ آَن یَنظُرَ الی اَحَبِّ اهلِ الارضِ الی اهل السماءِ فلیَنظُر الی الحسین{منتخب میزان الحکمه ح 495}
  • امام سجّاد عليه‏ السلام : أنتِ بِحَمدِ اللّه‏ِ عالِمَةٌ غَيرُ مُعَلَّمَةٍ، فَهِمَةٌ غَيرُ مُفهَّمَةٍ؛ [اى زينب!] تو، بحمداللّه‏، عالمى هستى كه نزد كسى تعليم نديدى و دانايى هستى كه نزد كسى نياموختى. بحار الأنوار ؛ ج 45 ، ص 164
  • امام حسين عليه ‏السلام : يا أُختاه لاتَنسيني في نافِلَةِ اللَّيلِ؛ اى خواهرم ! مرا در نماز شب فراموش نكن. وفيات الأئمه ، ص 441
  • امام علی علیه السلام : لا تَرَى الجاهِلَ إلاّ مُفرِطا أو مُفَرِّطا؛ نادان را نمى ‏بينى، مگر در حال زياده‌روى يا كم گذاردن. نهج البلاغه، حكمت 70
  • امام علی علیه السلام : مَن كَثُرَ فِكرُهُ فِي المَعاصِي دَعَتهُ إلَيها؛ آن‏كه در گناهان، بسيار انديشه كند، [اين كار،] او را به گناه مى‏ كشانَد. غرر الحكم، ح8561
  • امام صادق علیه السلام : اَحْسِنْ مُجاوَرَةَ مَنْ جاوَرْتَ تَكُنْ مُسْلِما؛ با همسايه‌ات خوشرفتارى كن تا مسلمان راستين باشى. بحارالأنوار: ج74، ص158
  • امام علی علیه السلام : مَن يَكتَسِبْ مالاً مِن غَيرِ حِلِّهِ يَصرِفْهُ في غَيرِ حَقِّهِ؛ كسى كه مالى را از راه ناروايش به دست آورد، آن را به ناروا خرج كند. غرر الحكم ،ح8883
  • امام سجّاد عليه‏ السلام : [اى زينب!] تو، بحمداللّه‏، عالمى هستى كه نزد كسى تعليم نديدى و دانايى هستى كه نزد كسى نياموختى. بحار الأنوار ؛ ج 45 ، ص 164
آیت الله العظمی جوادی آملی بیان کردند: عقل چه وقت علیه خدا استدلال می‌کند؟
حضرت آیت الله جوادی آملی گفتند: خداوند می فرماید ما اگر انبیا را نفرستیم، عقل علیه منِ خدا استدلال می‌کند، می‌گوید تو که ما را به صورت یک موجودی ابدی آفریدی، چرا یک راهنما برای ما نفرستادی؟ این جلال و عظمت عقل است

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی جامعه روحانیت شیراز به نقل از خبرگزاری حوزه حضرت آیت الله جوادی آملی در جلسه درس تفسیر خود در مسجد اعظم قم در ادامه شرح آیات سوره مبارکه ملک اظهار داشتند: عقل در مقابل وحی و شرع نیست که ما بگوییم فلان مطلب شرعی است یا عقلی! عقل کوچک‌تر از آن است که در مقابل وحی یا شرع باشد و شرع بزرگ‌تر از آن است که مقابل داشته باشد، خود عقل می‌فهمد که نمی‌فهمد و باید تابع محض شرع و وحی باشد در نتیجه عقل در مقابل وحی نیست بلکه در مقابل نقل است.

ایشان ادامه دادند: شریعت صراط است و عقل سراج. چراغ هرگز کار صراط را انجام نمی‌دهد، تنها کسی که راه را تنظیم می‌کند ذات أقدس الهی است و تنها کسی که این راه را از ذات أقدس الهی می‌گیرد و خود به این راه معتقد است و عمل می‌کند، قرآن و عترت هستند؛ لذا به اینها می‌گوییم: «أَنْتُمُ الصِّرَاطُ الْأَقْوَمُ»؛[1] اما آنچه این صراط را تشخیص می‌دهد و این راه را تبیین می‌کند، گاهی دلیل و برائت عقلی است وگاهی دلیل و برائت نقلی. بنابراین عقل تنها یک چراغ است، چراغ کمتر از آن است که در برابر راه قرار بگیرد و اگر کسی ـ معاذالله ـ به عقل خود بخواهد بسنده کند، او خود را در مقابل وحی و شرع قرار داده و باید حواسش جمع باشد.

معظم له خاطرنشان کردند: همانطور که گفته شد خود عقل می‌فهمد که نمی‌فهمد و محتاج به پیغمبر است؛ منتها قرآن کریم به همین عقلی که می‌فهمد که نمی‌فهمد، آن قدر بها می‌دهد که آن را در برابر خدا قرار می‌دهد. ببینید در سوره مبارکه «نساء» خداوند چقدر به عقل بها می‌دهد و برای آن حرمت قائل است! در این سوره مبارکه بعد از اینکه نام بسیاری از انبیا را می‌برد، می‌فرماید که رسلی بودند که ﴿لَمْ نَقْصُصْهُمْ عَلَیكَ وَ كَلَّمَ اللّهُ مُوسَی تَكْلِیماً ٭ رُسُلاً مُبَشِّرِینَ وَ مُنذِرِینَ﴾، چرا؟ چون ﴿لِئَلاَّ یكُونَ لِلنَّاسِ عَلَی اللَّهِ حُجَّةٌ بَعْدَ الرُّسُلِ﴾؛[2] این چقدر حرمت نهادن به عقل است!

حضرت آیت الله جوادی آملی تصریح داشتند: خداوند می فرماید ما اگر انبیا نفرستیم، عقل علیه منِ خدا استدلال می‌کند، می‌گوید تو که ما را به صورت یک موجودی ابدی آفریدی، چرا یک راهنما برای ما نفرستادی؟ این جلال و عظمت عقل است. فرمود اگر من پیغمبر نفرستم، عقل علیه منِ خدا استدلال می‌کند. در نتیجه من پیامبر را فرستادم که دیگر کسی علیه منِ خدا احتجاج نکند: ﴿لِئَلاَّ یكُونَ لِلنَّاسِ عَلَی اللَّهِ حُجَّةٌ بَعْدَ الرُّسُلِ﴾. بعد وقتی انبیاء را فرستاد اوّل کسی که به آنها ایمان می‌آورد، عقل است. چون وحی و معجزه را عقل تشخیص می‌دهد، نبوت را عقل تشخیص می‌دهد، رسالت و ولایت و امامت را عقل تشخیص می‌دهد، بعد ایمان می‌آورد و می‌پذیرد. در نتیجه انسان یا مجتهدانه، فقیهانه، محقّقانه، یک مطلب را می‌‌فهمد که شارع این‌طور گفت یا اگر خودش محقّقانه نفهمید دارای سمع باشد و از مجتهد تقلید کند.

نام
ایمیل
نظر
کدخبر: 17586          تاریخ درج خبر: 1397/09/11 ساعت 17:00     تعداد بازدید: 14