• عن الرضا(ع):مَن جَلسَ مَجلِسا یُحیِی فیِه امرُنا لَم یَمت قَلبَه یَوم تَموتُ فِیه القُلوب "طرائف الحکم ج1 ح 15 "
  • یا مُوسی بنِ عمران! عُفِّ یُعَفُّ اَهلُکَ ای موسی بن عمران!باعفت باش تا اهل تو نیز باعفت باشند"طرائف الحکم ج1 ح 171"
  • امام رضا(ع):هرکه بنشینددرمجلسی که درآن مجلس ذکراحادیث مامی شود،نمی میرددل او روزیکه دلهامرده است"طرائف الحکم ج1 ح15
  • البُخلُ عارٌ والجُبنُ مَنقَصَه بخل ننگ است و ترس کمبود امام علی (ع) حکمت سوم نهج البلاغه
  • نعم القرینُ الرضا رضامندی همنشین خوبی است امام علی (ع) حکمت چهارم نهج البلاغه
  • صدر العاقل صندوق سره : سینه شخص عاقل صندوق سر ( راز ) اوست. امام علی (ع) حکمت پنجم نهج البلاغه
  • امام علی(ع): با دیگر مردمان با انصاف رفتار کن و با مومنان به ایثار (منتخب میزان الحکمه ح 6ص 7)
  • امام علی(ع): مَن اکثَرَ مِن ذِکرِالآخره قَلَّت معصِیتُه: هرکس زیاد به یاد آخرت باشد، گناه او کم شود{منتخب میزان الحکمه ح39}
  • الامام حسن(ع) : لا ادبَ لِمَن لا عَقلَ لَه{آن را که خرد نیست، ادب نیست } منخب میزان الحکمه ح 131 ص17
  • امام رضا(ع): به کودک دستور بده که با دست خودش صدقه بدهد گرچه به اندازه تکه نانی و یا یک مشت از چیزی باشد{منخب میزان الحکمه ح150}
  • پیامبراکرم(ص): فرزندان خود را در7سالگی نماز بیاموزید و چون10ساله شدند،انها را بر ترک نماز تنبیه کنید و بسترهایشان را از هم جداکنید{منتخب میزان الحکمه ح151}
  • پیامبر اکرم(ص):ترسناکترین چیزی که میترسم به آن مبتلا شوید،شرک اصغر است؛گفتند:شرم اصغر چیست؟فرمود: ریا{منتخب میزان الحکمه ح 344}
  • رسول الله(ص): مَن اَحَبَّ آَن یَنظُرَ الی اَحَبِّ اهلِ الارضِ الی اهل السماءِ فلیَنظُر الی الحسین{منتخب میزان الحکمه ح 495}
  • امام سجّاد عليه‏ السلام : أنتِ بِحَمدِ اللّه‏ِ عالِمَةٌ غَيرُ مُعَلَّمَةٍ، فَهِمَةٌ غَيرُ مُفهَّمَةٍ؛ [اى زينب!] تو، بحمداللّه‏، عالمى هستى كه نزد كسى تعليم نديدى و دانايى هستى كه نزد كسى نياموختى. بحار الأنوار ؛ ج 45 ، ص 164
  • امام حسين عليه ‏السلام : يا أُختاه لاتَنسيني في نافِلَةِ اللَّيلِ؛ اى خواهرم ! مرا در نماز شب فراموش نكن. وفيات الأئمه ، ص 441
  • امام علی علیه السلام : لا تَرَى الجاهِلَ إلاّ مُفرِطا أو مُفَرِّطا؛ نادان را نمى ‏بينى، مگر در حال زياده‌روى يا كم گذاردن. نهج البلاغه، حكمت 70
  • امام علی علیه السلام : مَن كَثُرَ فِكرُهُ فِي المَعاصِي دَعَتهُ إلَيها؛ آن‏كه در گناهان، بسيار انديشه كند، [اين كار،] او را به گناه مى‏ كشانَد. غرر الحكم، ح8561
  • امام صادق علیه السلام : اَحْسِنْ مُجاوَرَةَ مَنْ جاوَرْتَ تَكُنْ مُسْلِما؛ با همسايه‌ات خوشرفتارى كن تا مسلمان راستين باشى. بحارالأنوار: ج74، ص158
  • امام علی علیه السلام : مَن يَكتَسِبْ مالاً مِن غَيرِ حِلِّهِ يَصرِفْهُ في غَيرِ حَقِّهِ؛ كسى كه مالى را از راه ناروايش به دست آورد، آن را به ناروا خرج كند. غرر الحكم ،ح8883
  • امام سجّاد عليه‏ السلام : [اى زينب!] تو، بحمداللّه‏، عالمى هستى كه نزد كسى تعليم نديدى و دانايى هستى كه نزد كسى نياموختى. بحار الأنوار ؛ ج 45 ، ص 164

 

 

 

مرحوم آیت الله العظمی حاج شیخ بهاءالدین محلاتی

 

 

آیت‌الله شیخ بهاء‌الدین محلاتی، از روحانیون برجسته استان فارس، در سال ۱۳۱۴ هـ. ق، برابر با ۱۲۷۴ خورشیدی در خانواده‌ای دانشور و پرهیزکار در نجف اشرف دیده به جهان گشود.

 

بهاء‌الدین در کودکی به همراه پدر عالمش شیخ جعفر محلاتی که از شاگردان مرحوم آخوند خراسانی و در کمال زهد و تقوا بود، به شیراز رفت.

 

وی علاوه بر فضل و مقام علمی، مردی آزادی‌خواه و مخالف نفوذ دشمنان اسلام بود. او از رهبران مبارز با متجاوزان انگلیسی در جنگ جهانی اول به‌شمار می‌رود.

 

شیخ بهاء‌الدین محلاتی، از نوجوانی به تحصیل علوم دینی پرداخت و دروس مقدمات را نزد پدرش شیخ جعفر محلاتی و سطح را در نزد اساتید حوزه علمیه شیراز فرا گرفت. سپس به سطوح عالی و فلسفه و حکمت روی آورد و آن‌ها را در محضر برخی دیگر از اعاظم از جمله سید اسماعیل کازرونی ادامه داد، به طوری‌که در بیست سالگی جوانی، فاضل و دانشمند بود.

 

عشق به دانش‌اندوزی، وی را بر آن داشت تا در سال ۱۳۴۲ هـ. ق راهی حوزه علمیه نجف اشرف شود. ایشان فارغ‌البال و با جدیت تمام، سال‌ها در نزد اساتید و بزرگان آن حوزه چون سید ضیاء‌الدین عراقی، سید ابوالحسن اصفهانی، میرزا محمدحسین نائینی زانو زد و از مراتب علمی و اخلاقی آن فرزانگان بهره‌مند و به درجه اجتهاد نائل شد.

 

آیت‌الله محلاتی پس از دریافت اجازه اجتهاد و روایت از اساتید بزرگ حوزه نجف، بنا به دعوت والد ارجمندش به شیراز بازگشت و ریاست حوزه علمیه فارس را عهده‌دار شد. ایشان سال‌ها در مدرسه مقیمیه شیراز به تدریس پرداخت و شاگردان مبرزی را تربیت کرد.

 

وی در کنار تدریس، با اعزام مبلّغ به شهر‌ها و روستا‌ها فعالیت‌های فرهنگی گسترده‌ای در سطح استان آغاز کرد که برکات بسیاری به همراه داشت.

 

آیت‌الله محلاتی ارتباط نزدیکی با جوانان داشت. ایشان با تشکیل جلسات بحث و بررسی مسائل عقیدتی، آموزشی و تربیتی که با حضور فرهنگیان و دانشگاهیان صورت می‌گرفت، خدمت بزرگی به ارتقای فکری آنان کرد. بسیاری از آن جوانان بعد‌ها در سمت‌های مدیری و دبیری نقش ارزنده و مثبتی را در حوزه مسئولیت خود، ایفا کردند.

 

مباحث آن جلسات، بعد‌ها به صورت کتابی تحت عنوان رهنمای حق مکرر به چاپ رسید و در دسترس عموم قرار گرفت.

 

 

 

 

 

 

آیت‌الله محلاتی فقیهی برجسته و آگاه به مسائل سیاسی زمان خود بود. در مبارزات سیاسی سابقه‌ای طولانی دارد. ایشان زمانی که بیست ساله بود، در ماجرای قیام دلیران تنگستان به همراه پدرش آیت‌الله شیخ جعفر محلاتی به تنگستان رفت و در مبارزه علیه نیروهای انگلیسی و اخراج آنان از بوشهر شرکت کرد. همچنین هنگامی که آیت‌الله کاشانی فتوای ملی شدن نفت را صادر کرد ایشان در تأیید آن، بیانیه‌ای صادر کرد و حمایت خود را ابراز داشت.

 

آیت‌الله محلاتی در ماجرای قیام پانزده خرداد ۱۳۴۲، نیز از حامیان امام خمینی بود و در اعتراض به دستگیری امام، تعطیل عمومی اعلام کرد و از عموم مردم شیراز خواست در مسجد نو اجتماع کنند تا حقایقی را به اطلاع آنان برساند.

 

رژیم شاه که از ترس قیام عمومی مردم فارس به وحشت افتاده بود؛ آیت‌الله محلاتی و برخی از نزدیکان ایشان و گروهی از روحانیان متنفد شیراز را دستگیر نمود و با انتقال به تهران، آن‌ها را در سلول‌های انفرادی زندانی کرد.

 

ایشان در حوادث مختلف دوران انقلاب، با تمام وجود حضور جدی داشت و پس از پیروزی انقلاب اسلامی نیز هماره از حامیان امام خمینی و نظام مقدس جمهوری اسلامی بود.

 

آیت‌الله محلاتی، عالمی عامل، فقیهی فاضل، زاهد، متواضع و دوراندیش بود. اخلاق و رفتارش، یادآور شیوه زندگی اولیای الهی بود. در بخشش و بزرگواری زبانزد بود. کینه افراد را به دل نمی‌گرفت و هرگز درصدد تلافی با اشخاصی که برایش ایجاد مزاحمت می‌کردند برنمی‌آمد. با اینکه از روحانیون تراز اول آن منطقه به‌شمار می‌رفت، ولی زندگی ساده‌ای داشت و تا آخر عمر، مستأجر بود و برای خود خانه‌ای نخرید. این فقیه فرزانه، عشق و علاقه ویژه‌ای به خاندان رسالت داشت. همواره مجلس سوگواری و عزاداری سید‌الشهدا (ع) به پا می‌داشت و بر مصائب آن حضرت اشک می‌ریخت. در روز عاشورا منبر می‌رفت و با سخنانی که از عمق وجودش برمی‌خاست، حاضران را به خلوص و پارسایی دعوت می‌کرد.

 

آیت‌الله‌ محلاتی پس از عمری خدمت به اسلام و مسلمانان، در اسفند ۱۳۵۹خورشیدی در پی عارضه قلبی به یکی از بیمارستان‌های شیراز منتقل گردید. در سوم مرداد سال ۱۳۶۰ با کارنامه‌ای درخشان، خاکیان را بدرود گفت و به جمع عرشیان پیوست و در جوار مرقد امامزاده علی بن حمزه شیراز به خاک سپرده شد.

 

 

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی جامعه روحانیت شیراز به نقل از سایت روزنامه عصر مردم،

 

نگاهی به زندگی آیت‌الله شیخ بهاءالدین محلاتی


شخصیت خانوادگی


علی‌ابن حسین نجار، یکی از پرهیزکاران و سعادتمندان شوشتر در قرن 11 هـ .ق، سه فرزند به نام‌های ملا مقصودعلی شوشتری (د.1136 هـ .ق)،
ملا علی نجار شوشتری (د. 1168 هـ .ق) - نیای بزرگ شیخ جعفر شوشتری - و ملا محمد نجار (د. 1141 هـ .ق) نام داشت.
فرزند ملا محمدنجار شوشتری به نام ملا احمد، از شوشتر به محلات مهاجرت کرد و در سال 1228 هـ .ق، خداوند بدو فرزندی عطا کرد که نامش را محمدعلی نهاد.
محمدعلی پس از پشت سر نهادن دوران کودکی و فراگیری تحصیلات مقدماتی، رهسپار حوزه بروجرد به زعامت علامه بزرگ حاج سید محمدشفیع جابلقی بروجردی شد و به زودی مدارج عالیه علمی را پشت سر نهاد و به درجه عالی اجتهاد نایل آمد و از سر شیفتگی به حوزه علمیه بزرگ اصفهان، به آن دیار مراجعه کرد.
وی سالیان دراز در حوزه درسی آیت‌الله العظمی سید محمدباقر شفتی (حجت‌الاسلام) زانوی ادب به زمین زد و سرانجام از استاد موفق به اخذ اجازه اجتهاد شد.
در سال 1260 هـ .ق، به دستور استادش به سوی شیراز مهاجرت کرد، رساله عملیه مفتاح‌السعاده -تخلیص رساله فتوایی حجت‌الاسلام - و حاشیه مفصل بر ریاض‌المسایل علامه طباطبایی از آثار اوست.
سرانجام، وی در سال 1284 هـ .ق، در شیراز بدرود حیات گفت و در وادی‌السلام نجف به خاک سپرده شد.
از ایشان فرزندان فرزانه‌ای به نام‌های شیخ محمدحسن (1245-1277 هـ .ق)، شیخ محمدحسین محلاتی (1247-1309 هـ .ق)، شیخ ابوتراب (1259-1287 هـ .ق)،میرزا ابراهیم محلاتی (1266-1336 هـ .ق)، آقا شیخ محسن محلاتی (1272-1337 هـ .ق) و ملا احمد (1265-1325 هـ .ق) باقی ماند.


جدّ آیت‌الله محلاتی


مرحوم آیت‌الله شیخ محمدحسین محلاتی - دومین فرزند آیت‌الله حاج شیخ محمدعلی محلاتی - از افاضل شاگردان میرزای مجدد شیرازی بود. وی پس از مهاجرت میرزا به سامراء در 1291 هـ .ق، به شیراز باز آ مد و ریاست شرعی و مرجعیت روحانی شهر را بر عهده گرفت. این فقیه سترگ در سال 1309 هـ .ق ندای حق را لبیک گفت و در وادی‌السلام نجف، در کنار تربت پدر بزرگوارش در خاک آرمید.
پدر آیت‌الله محلاتی
آیت‌الله حاج شیخ محمدجعفر محلاتی، والد معظم آیت‌الله فقید، از شاگردان بنام آیات عظام آخوند خراسانی، سید محمدکاظم یزدی و حاج میرزا حسین خلیلی تهرانی بود و در مشروطیت فارس و قیام دلیران تنگستان نقش بسزایی ایفا کرد.
وی در 7 ربیع‌الاول 1358 هـ .ق، در سن 76 سالگی دیده از جهان فرو بست و در حرم مطهر امامزاده علی‌ابن حمزه در شیراز به خاک سپرده شد.


ولادت


آیت‌الله حاج شیخ بهاءالدین محلاتی (ره)، در یکی از روزهای ماه رجب‌الخیر 1313 هـ .ق و در شهر علم پیامبر (ص)، نجف اشرف، دیده به جهان گشود و در همان اوان طفولیت مادر مهربانش را از دست داد.
دوران کودکی و نوجوانی
آن روزها در شیراز، تحت نظارت مرحوم آیت‌الله میرزا ابراهیم محلاتی و به سرپرستی مرحوم آقا شیخ محمدحسین حیات، مدرسه‌ای به نام شریعت بنا شده بود که کودکان و نوجوانان مسلمان را با دانش جدید و علوم اسلامی آشنا می‌کرد. آیت‌الله فقید از شش سالگی و به مدت شش سال در آن مدرسه بسیاری از علوم مقدماتی را آموخت.


تحصیلات


آیت‌الله محلاتی (ره) پس از تحصیلات ابتدایی و دروس مقدماتی به مدت هشت سال نزد پدر بزرگوارش و مرحوم آیت‌الله میرزا محمدصادق مجتهد شیرازی سطوح فقه و اصول و در محضر علامه سید اسماعیل کازرونی حکمت و فلسفه را
فرا گرفت و این زمان وی جوانی بیست ساله بود.
شوق حضور در حوزه علمیه نجف اشرف شرری در جانش برانگیخت که درنگ را جایز ندید به سوی نجف در حرکت بود که...
همگام با پدر در بحبوحه جنگ جهانی اول، عراق هم مانند ایران صحنه تاخت و تاز نیروهای انگلیسی قرار گرفت. مراجع نجف برای بیرون راندن متجاوزان حکم جهاد صادر کردند و در پی این فتوا، طلاب و روحانیان به همراه علماء و مجتهدان راهی جبهه‌های نبرد شدند.
در گرماگرم نبرد، رهبر جنگاوران شجاع تنگستانی،
رئیس علی دلواری در ذیقعده 1333 هـ .ق به شهادت رسید.
در مجلس ختم وی در مسجد وکیل شیراز، مرحوم آقا سید ابراهیم ضیاءالواعظین فتوای جهاد را که به وسیله علمای ایران و عراق، از جمله آیت‌الله حاج شیخ جعفر محلاتی صادر شده بود، به اطلاع مردم رسانید.
از اینجا، مرحوم آیت‌الله محلاتی رهبری حرکت را بر عهده گرفت و خود لباس رزم بر تن کرد و همراه با 700 مجاهد، از جمله مرحوم حاج شیخ بهاءالدین (ره) به طرف برازجان حرکت کردند. ایشان در این باره می‌فرماید: «... برای آنکه دشمن از خاک کشور به طور کامل عقب رانده شود، ما حتی از تخلیه بوشهر در برازجان ماندیم و ماندنمان ده ماه به طول انجامید تا اینکه انگلیسی‌ها مجبور شدند به کشتی‌های جنگی خود برگردند و اطراف و نواحی بوشهر را کاملاً تخلیه نمایند...».


مهاجرت به نجف


درسال 1340 هـ .ق، آیت‌الله حاج شیخ بهاءالدین محلاتی(ره) - که در این زمان 26 ساله بود - ابتدا با صلاحدید پدر بزرگوارش با صبیه‌ محترمه مرحوم آیت‌الله حاج میرزا ابوالفضل محلاتی
- فرزند آیت‌الله میرزا ابراهیم محلاتی - وصلت کرد و دو سال بعد برای بهره‌وری از درس اساتید علمی نجف رخت سفر به تن کرد و رهسپار نجف شد و به مدت 10 سال با کوشش و پشتکار فراوان از محضر استوانه‌های علمی نجف بهره برد و از سوی محقق عراقی و محقق شیرازی برای وی اجازه اجتهاد صادر شد.


مرجعیت


تا قبل از وفات آیت‌الله العظمی بروجردی، آیت‌الله محلاتی(ره) با فروتنی و تواضع خاص خویش از چاپ و نشر رساله علمیه خودداری می‌ورزید و مردم را به مراجع قم و نجف ارجاع می‌داد. اما، پس از وفات آیت‌الله العظمی بروجردی (د. 1380 هـ .ق) و آیت‌الله العظمی حکیم (د. 1390 هـ .ق)
و با اصرار علماء و مردم متدین استان فارس، به تدوین توضیح‌المسایل پرداختند.
آیت‌الله فقید ضمن پرداختن به تکالیف مرجعیت، به تکفل زندگی روحانیون، سرپرستی حوزه‌ها، دستگیری مستمندان و درماندگان، تأسیس مراکز خیریه و بناهای عام‌المنفعه و آبادی مساجد پرداخت و تا هنگام وفات لحظه‌ای نیاسود و دمی آرام نگرفت.


تألیفات


آیت‌الله محلاتی به غیر از تقررات درس فقه و اصول استادان خود و رساله‌های فتوایی مانند رساله عملیه، مناسک حج و حاشیه عروه‌الوثقی، نوشتارهای ارزنده دیگری مانند راهنمای حق و خطبات جانسوز را تألیف کردند.


مؤسسه‌های خیریه


آیت‌الله محلاتی (ره) به تأسیس بنیادهای عام‌المنفعه و مؤسسه‌های خیریه اهتمام بسیار می‌ورزیدند که مهمترین آنها به شرح زیر تقدیم می‌شود:
1- درمانگاه خیریه حضرت ولی‌عصر (عج)
در اسفندماه سال 1346 ش، این مؤسسه رسماً در شیراز آغاز به کار کرد. این درمانگاه پیشرفته شامل بخش‌های مختلفی است و تعداد مراجعه‌کنندگان درمانگاه روزانه به حدود 200 نفر بالغ می‌شود.
2- مؤسسه خیریه قائمیه (عج)
این مؤسسه برای حمایت از خانواده‌های محروم و ایتام و نیازمندان در سال 1354 ش پایه‌گذاری شد.
هم‌اکنون 180 خانوار تحت پوشش این مؤسسه قرار دارند و ده‌ها خانواده هم از برکت این بنیاد به مرحله بی‌نیازی رسیده‌اند.
3- کوی امام علی (ع)
این کوچه که در یکی از نقاط مناسب شهر شیراز قرار دارد، شامل خانه‌های متعددی است که برای رفاه حال بانوان بی‌سرپرست بنا شده است و تا زمانی که کودکان و فرزندان آنان به حد رشد و بی‌نیازی کامل برسند، مورد حمایت‌های مالی و دیگر اعانه‌ها قرار می‌گیرند.
نقش آیت‌الله محلاتی (ره) در انقلاب اسلامی
در مهر 1341، آیت‌الله محلاتی (ره) اولین اقدام خود را پس از وفات آیت‌الله العظمی بروجردی (ره) در جریان انجمن‌های ایالتی و ولایتی نشان داد.
با آغاز ماجرای «انقلاب سفید» و جریان اصلاحات ارضی در دی 1341، مراجع عالیقدر تقلید به پا خاستند و رفراندوم را تحریم کردند که آیت‌الله محلاتی (ره) نیز از جمله آنان بود.
در جریان 15 خرداد 1342 که حضرت امام خمینی (ره) به دنبال نطق تاریخی خویش در عصر عاشورای 13 خرداد 1342 دستگیر و به زندان برده شد، مرحوم آیت‌الله محلاتی (ره) نیز به دنبال سخنرانی شدیداللحن خویش در روز عاشورا و گفتن این جملات: «مسلمانان باید بر علیه دستگاه جبار حاکم به سلاح زور مجهز شوند و قیام مسلحانه نمایند و این تنها راه ایجاد زندگی و جامعه آزاد می‌باشد. باید جواد این دولت طاغی، پست و نوکر اجانب را با اسلحه داد، مسلمانان! برای نجات شریعت پیغمبر اکرم (ص) قیام کنید و این متجاسرین را سر جای خود بنشانید...» دستگیر و در زندان قزل قلعه به مدت 14 روز در سلول انفرادی نگهداری شد.
به دنبال دستگیری حضرت امام خمینی (ره) و آیت‌الله محلاتی (ره) سیل پیام‌ها و اعلامیه‌ها از سوی مراجع عالیقدر همچون حضرات آیات عظام میلانی، گلپایگانی، نجفی مرعشی و بهبهانی - قدس‌الله سر هم - در بزرگداشت مقام علمی و ارجداشت مبارزات عملی ایشان صادر شد.
مبارزات پیگیر آیت‌الله محلاتی (ره) پس از آزادی نیز ادامه یافت. اگر اعلامیه‌ها، پیام‌های و بیانیه‌های آن فقید سعید را در طول تاریخ انقلاب اسلامی گرد آوریم، بدون شک کتاب بزرگی خواهد شد. پیام به حضرت امام (ره) در مورد تبعید ایشان به ترکیه، پیام درباره مبارزه با صهیونیسم، دفاع از حقوق مردم لبنان و فلسطین، پیام به مناسبت فاجعه مسجد جامع شیراز، پیام به مناسبت فاجعه سینما رکس آبادان، تقبیح کشتار مردم مسلمان در شهرهای ایران، اعلامیه جهانی در محکومیت دولت شریف‌امامی (به زبان‌های فارسی، عربی، آلمانی، انگلیسی و فرانسه) و اعلامیه به مناسبت فاجعه 17 شهریور و کشتار میدان شهداء از جمله این موارد است.
درگذشت
سرانجام، آن رادمرد مرجع پس از 87 سال تلاش در راه خدا، در نیمه شب 27 مرداد 1360 و در ایام شهادت حضرت امام جعفر صادق (ع) ندای حق را اجابت کرد.
با پخش خبر رحلت جانگداز آیت‌الله محلاتی (ره)، گرد غم و اندوه بر رخساره شهر شیراز نشست و مردم سراسیمه و بر سر زنان با لباس‌های عزا، راهی بیت آن مرحوم شدند و شهر یکپارچه به حالت تعطیل درآمد. پیکر آن بزرگمرد را به مسجد مولا انتقال دادند و نماز میت با شرکت تمام علماء و بزرگان و اصناف مختلف به امامت آیت‌الله آقا مجدالدین محلاتی - فرزند آن عالم ربانی - برگزار و سپس با تشییع باشکوه، در مرقد حضرت علی‌ابن حمزه (ع) به خاک سپرده شد.
همچنین، مراسم بزرگداشت آن فقیه بزرگ از سوی شخصیت‌های مختلف و مراجع تقلید در قم، تهران و استان فارس برگزار شد.

 


ناصرالدین انصاری قمی