آیت الله العظمی جوادی آملی: روزه انسان را به لقای حق می‏ کشاند

آیت الله العظمی جوادی آملی در کتاب ارشمند حکمت عبادات در خصوص تبیین فلسفه روزه و پاداش شخص روزه‏ دار اظهار داشتند: در بعضی از روایات آمده است که روزه بگیرید برای آنکه طراوت، خرمی و شادابی غیر ماه مبارک را از دست بدهید؛ زیرا آنها نشاط کاذب و زودگذر است. وقتی انسان روزه گرفت و به آن دل بست، کم کم به باطن روزه پی می‏ برد. باطن روزه انسان را به لقای حق می‏ کشاند که خدای سبحان فرمود: «الصّوم لى وأنا أجزى به»[۱] روزه مال من است و من شخصاً به آن جزا می ‏دهم. این تعبیر فقط دربارهٴ روزه وارد شده است.

ایشان در بخش دیگری از این کتاب بیان می کنند: این که خداوند فرمود: روزه مال من است، خصوصیتی را می‏ رساند که قابل ملاحظه و دقت است؛ گاهی انسان از سحر تا افطار امساک می‏ کند؛ این یک درجه روزه‏ داری است؛ تلاشی است که حداکثر در قیامت نسوزد یا وارد بهشت بشود؛ بهشتی که ﴿جنّاتٌ تجری منْ تحتها الأنهار﴾[۲]؛ اما به آن بهشت که ﴿فادْخلی فی عبادی ٭ وادْخلی جنّتی﴾[۳] راهش نمی‏ دهند. یعنی روزه، ضمن اینکه حکم و ادبی خاص دارد، حکمتی هم دارد که آن لقا و محبت خداست، این حدیث در انسان شوق ایجاد می‏ کند تا عاشق شود. انسان تا مشتاق نباشد، تلاش نمی‏ کند و تا تلاش نکند، نمی‏ رسد. وقتی روزه مال خدا بود، خدا هم شخصاً جزای روزه‏ دار را بر عهده گرفته است.

معظم له در ادامه درباره تفاوت روزه با دیگر عبادات، تصریح داشتند: از موارد فرق بین روزه و سایر عبادات همین است که دربارهٴ اعمال دیگر، ملائکه الهی هنگام مرگ به استقبال مؤمنین می‏ آیند که: ﴿سلامٌ علیکم طبْتم فادْخلوها خالدین﴾[۴] درهای بهشت را باز می‏ کنند و می‏ گویند از هر دری که خواستید بفرمایید. امّا دربارهٴ روزه‏ دار خدای سبحان فرمود: من خودم جزا می‏ دهم. این جزء احکام و آداب روزه نیست؛ لذا نه در سلسله بحثهای واجب و مستحب که فقه عهده‏ دار آن است آمده و نه در بحثهای آداب روزه؛ بلکه جزو حکمتهای عبادت است که چگونه انسان به جایی می‏ رسد که خداوند متعال مستقیماً جزای او را به عهده می‏ گیرد.

آیت الله العظمی جوادی آملی با تاکید بر توجه هر چه بیشتر  به حکمت روزه بیان داشتند:: خداوند به کسانی چون اولیای الهی که روزه‏ های مستحبی می‏ گیرند و سهمیهٴ افطار خود را به یتیم و اسیر و مسکین می‏ دهند، در عین حال که ﴿جنّاتٍ تجری من تحتها الأنهار﴾[۵] در اختیار آنهاست، می‏ فرماید: ﴿فادْخلی فی عبادی ٭ وادْخلی جنّتی﴾ زیرا برای مطلب بالاتری، روزه می‏ گیرند. امّا آنها که برای ورود به بهشت و برای استفاده از میوه‏ های دلپذیر آن روزه می‏ گیرند تنها نوعی سوداگری دارند.

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *