مرحوم آیت الله حاج سید کرامت الله ملک حسینی

آیت الله سید کرامت الله ملک حسینی در سال ۱۳۰۳ هجری شمسی در خانواده‌ای متدین و اهل علم به دنیا آمد. پدر وی آیت الله سید صدرالدین ملک حسینی و والده ایشان سیده فاطمه بودند. محل تولد ایشان در روستای “گوشه شاه قاسم” بود و اجدادشان نیز از علما و سادات مورد احترام آن سامان به حساب می آمدند.

 آیت الله سید کرامت الله ملک حسینی در سال ۱۳۰۳ هجری شمسی در خانواده‌ای متدین و اهل علم به دنیا آمد. پدر وی آیت الله سید صدرالدین ملک حسینی و والده ایشان سیده فاطمه بودند. محل تولد ایشان در روستای “گوشه شاه قاسم” بود و اجدادشان نیز از علما و سادات مورد احترام آن سامان به حساب می آمدند. اجداد وی مرحوم آیت الله بزرگ سید حبیب الله فرزند سید صدرالدین محمد فرزند میر سید علی شیر فرزند میر شمس الدین محمد فرزند میر محمد یوسف فرزند میر سید محمد باقر فرزند میر سید ملک حسین بودند. نسب وی مشهور به سادات شاه قاسمی به وسیله عبدالله یا عبیدالله اعرج به حسین اصغر فرزند امام همام زین العابدین (علیه السلام) می رسد.

تقوا و دینداری خانوادگی اجداد معظم له در منطقه با احترام و اعتقاد مردم همراه بوده و نقش مهمی در تبلیغ و گسترش دین و اعتقادات صحیح در منطقه داشت و باور مردم به این خاندان باعث کینه توزی و حسادت برخی خوانین و قدرتمندان می شد.

مرحوم آیت الله ملک حسینی در این خصوص گفته است که باور و خلوص باطنی مردم را در مظاهری از آن ارادتها و عقیده ها در قسمتی از عمر طولانی پدرم که قریب ۹۰ سال بود به خوبی احساس و مشاهده کردم.

آیت الله ملک حسینی پس از استقرار در تل خسرو در دبستان ۵ کلاسه تازه تأسیس مشغول تحصیل شد و پس از اتمام کلاس پنجم در سال ۱۳۱۵ برای ادامه تحصیل به شیراز رفت و پس از موفقیت در امتحان نهایی با رتبه شاگرد ممتاز وارد کلاس اول متوسطه شد.

در سال ۱۳۱۹ به دلیل عشق و علاقه، علوم دینی را نزد پدر بزرگوارشان و برخی را خدمت عموی گرامیشان که در ادبیات عرب توانمند و خبره بودند فرا گرفت.

یک سال بعد در سال ۱۳۲۰ وارد مدرسه علیمه منصوریه شد که پدر و عمو و جد بزرگوار وی نیز در این مدرسه علوم دینی را فرا گرفته بودند.

وی از سال ۱۳۲۵ به قم عزیمت کرد و قریب به ۱۶ سال را در محضر استوانه های فقاهت و اساتید مبارز از جمله آیت الله العظمی بروجردی، مرحوم آیت الله آقا سید محمد تقی خوانساری، مرحوم آیت الله حجت کوه کمری و مرحوم آیت الله سید دامادیزدی گذراند و حدود ۹ سال در حوزه تدریس حضرت امام خمینی (ره) از مسجد محمدیه تا مسجد سلماسی، مشغول به تحصیل شد و تقریرات درس امام را به رشته تحریر در آورد که بدین جهت مورد عنایت و توجه خاص حضرت امام (ره) قرار گرفت.

در سال ۱۳۴۰ به درجه اجتهاد نائل شدند و در اواخر عمر با برکت آیت الله العظمی بروجردی به صلاحدید ایشان به شیراز عزیمت کرد و در مدرسه خان (امام قلی خان) به تدریس علوم دینی پرداخت.

در سال‌های تحصیل علوم دینی از محضر اساتیدی چون فیلسوف بزرگ حکیم احمد دارابی، مرحوم آیت الله آقامیرزا عبدالکریم حائری یزدی بهره بردند.

آیت الله سید کرامت الله ملک حسینی از سال ۱۳۴۱ در کنار امام به مبارزات سیاسی پرداخت و در حمله به فیضیه مجروح شده و همواره تحت مراقبت و کنترل بودند.

آیت الله ملک حسینی از سال ۴۱ پس از خروش و قیام خمینی کبیر (ره) و به تأسی از استاد خود به صف انقلابیون پیوست.

تعقیب مداوم و لحظه به لحظه در مسافرتها و بازدیدها به خصوص هنگام ورود به عرصه ایلات و عشایر، تعرض های مکرر به مدارس و بیت وی، متواری بودن ۷ماهه، احضار و بازداشت و بازجوئیهای سخت گیرانه، تعطیل کردن مدرسه علمیه و حوزه تدریس توسط رژیم همگی نمونه ای از سوابق مبارزاتی اوست.

ایشان در سال ۱۳۵۲ دستگیر شدند، ولی طی اعتراضات مردم شیراز و عشایر کهکیلویه و بویر احمد بعد از ۲ روز آزاد شدند.

در چند ماهه آخر حیات رژیم در تجمعی که به دعوت ایشان و با حضور گسترده مردم در مسجد حبیب شیراز صورت گرفت در حین سخنرانی تند و انقلابی ایشان با یورش وحشیانه عمال رژیم از زمین و هوا که منجر به شهادت و مجروح شدن چندین نفر شد به زندان عادل آباد منتقل شد که پس از بروز واکنش شدید و اعلان جنگ عشایر بویراحمد به رژیم و اعتراضات آنها از زندان آزاد شد.

پس از آزادی برای تسریع در روند شکل گیری مبارزات مردم غیور استان به یاسوج آمد و به هدایت و پیگیری تظاهرات پرداخت.

 برای تحلیلگران تاریخ انقلاب این نکته حقیقتی انکارناپذیر است که حضور غیرتمندانه مرحوم آیت الله ملک حسینی موجب اتصال عشایر جنوب به بدنه انقلاب و یکی از عوامل ناکامی رژیم ستم شاهی بود.

آیت الله سید کرامت الله ملک حسینی بعد از پیروزی انقلاب اسلامی طی نامه ‌ای از طرف امام خمینی مسئولیت عشایر منطقه را به عهده گرفتند.

حدود شش ماه پس از پیروزی انقلاب اسلامی حضرت امام طی حکمی وی را موظف به تشکیل دادگاه و اجرای حکم شرع و ایجاد آرامش و امنیت به هرنحو که صلاح بداند و جلوگیری از اختلاف و تفرقه و ارشاد مردم و خنثی نمودن توطئه های دشمنان اسلام کرد.

ایشان که از اعضای مجلس خبرگان رهبری و نماینده ولی فقیه در استان کهکیلویه و بویراحمد بودند، ۱۲ آبان ۱۳۹۱ به دلیل عارضه جسمی دار فانی را وداع گفتند.

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *