پای سخنان فرزند نخستین شهید روحانی شهید قنوتی

فرزند حجت الاسلام والمسلمین شهید قنوتی رمز موفقیت شهید قنوتی را در دعوت مردم خرمشهر به مبارزه با صدام در پیوند دادن با ولایت عنوان کرد و گفت: ایشان به اهمیت پشتیبانی و نیروسازی برای انقلاب پی برده بود به همین دلیل در بروجرد با تربیت جوانان در مسجد و دادن آموزش نظامی به آنها، این افراد را برای امام و پشتیبانی از انقلاب تربیت می کرد.

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی جامعه روحانیت شیراز به نقل از خبرگزاری رسا، حجت الاسلام قنوتی، فرزند شهید حجت الاسلام والمسلمین قنوتی، نخستین شهید روحانی دوران دفاع مقدس، شب گذشته در برنامه تلویزیونی عیار ۲۴ با بیان این که حجت الاسلام والمسلمین قنوتی در طول زندگی پربار خود سعی می کرد با یاد گرفتن کارهای گوناگون به مردم خدمت کند، گفت: ایشان همواره به شاگردانشان توصیه می کردند تمامی کارها را یاد بگیرند.

وی افزود: ایشان به اهمیت پشتیبانی و نیروسازی برای انقلاب پی برده بود به همین دلیل در بروجرد با تربیت جوانان در مسجد و دادن آموزش نظامی به آنها، این افراد را برای امام و پشتیبانی از انقلاب تربیت می کرد.

فرزند شهید حجت الاسلام قنوتی با اشاره به این که پدر بزرگوارشان هر گز در مبارز به طاغوت رویه مسلحانه را انتخاب نکرد، گفت: ایشان در پاسخ به افرادی که می خواستند امنیه های طاغوت را در بروجرد بکشند پاسخ داد اگر شما امنیه های شاه را بکشید دیدگاه مردم و مادران این خانواده ها نسبت به انقلاب و امام خمینی بد می شود.

حجت الاسلام قنوتی با اشاره به این که پدر بزرگوارشان به مشکلات مردم رسیدگی کرده و سعی می کردند زمینه اجرای دستوارت بهداشتی و اجتماعی اسلام را در میان مردم بروجرد فراهم کنند، گفت: این روحانی بزرگوار به نقش تربیت نیروهای دارای بصیرت در انقلاب پی برده بودند و پس از انقلاب سعی می کردند با جمع آوری نیروهای سلحشور و تربیت آنها از انجان فعالیت های افراطی جلوگیری کنند و از سلحشوری این نیروها برای پیشبرد اهداف انقلاب در مسیر درست استفاده کنند.

وی با اشاره به این که شهید قنوتی پس از آغاز دوران دفاع مقدس با تشکیل اولین ستاد پشتیبانی جنگ در بروجرد و جمع آوری آذوقه و کمک های مردمی با نیروهای خود عازم خرمشهر شدند، گفت: در روزهای آغازین جنگ زمانی که شهید قنوتی نزد بنی صدر رفتند و از او سلاح خواستند بنی صدر به آنها گفت باید با دست خالی بجنگید که شهید قنوتی هم با تقسیم بندی جوانان و نیروهای مردمی با چوب در دست به مقابله با صدام در آغاز جنگ پرداخت و در مدت ۳۰ روز آغازین جنگ با نیروهای مردمی در خرمشهر مقاومت کرد.

فرزند شهید حجت الاسلام قنوتی با اشاره به این که این عالم بزرگ به مردم در همه زمان ها نشان داد که انسان در هر شرایطی و با هر وضعیتی حتی با دست خالی باید از اسلام و انقلاب دفاع کنند، گفت: علت این کار این بود که شهید قنوتی انقلاب را قلب تپنده اسلام می دانستند.

حجت الاسلام قنوتی افزود: زمانی که صدام در خرمشهر خانه به خانه رزمندگان را عقب می راند شهید قنوتی با به اسارت گرفتن دو سرباز عراقی در کنار مسجد جامع فریاد می زد ما پیروز شدیم تا به این ترتیب ضمن تقویت روحیه مردم به آنها یادآوری کند که امروز دفاع از خمینی دفاع از حسین زمان است و جنگیدن در رکاب امام خمینی همان جنگیدن در رکاب امام حسین(ع) است.

وی با اشاره به این که شهید قنوتی با عاشورایی کردن فضای خرمشهر و پیوند دادن مردم با قدرت لایزال ولایت توانست با دست خالی در خرمشهر مقاومت کند، افزود: شهید قنوتی با بوسیدن پشت کفش جوان ۱۵ ساله ای که به خاطر کشیک های شبانه توان ایستادگی نداشت به مردم نشان داد رزمندگان در راه خدا توانایی شفاعت و هدایت سایر انسان ها را دارند.

فرزند شهید قنوتی با اشاره به این که شهید قنوتی همواره مردم را به اطلاعت، عبادت و یاری دادن دین خدا، تبعیت از ولایت فقیه و صله رحم دعوت می کرد، ادامه داد: مهم ترین توصیه شهید قنوتی به مردم این بود که هر طور شده انقلاب را حفظ کنند زیرا اگر انقلاب از بین برود جوامع بشری در خطر سقوط و تباهی قرار می گیرد و راهی برای نجات بشریت از دام شیطان و گناه باقی نمی ماند.

حجت الاسلام قنوتی با بیان این که شهید قنوتی به شهدا نگاه می کرد و از آنها می خواست سلامش را به شهدا و خانواده امام حسین برسانند به آنها بگویند رزمندگان ایران با سلاح تفنگ و با دست خالی حسین زمان(امام خیمنی) را یاری می کنند، افزود: هدف شهید قنوتی از این کار پیوند رزمندگان با فرهنگ غنی عاشورا، ولایت و قدرت لایزال خداوند بود.

وی یادآور شد: تنها راه حفظ اسلام، حفظ انقلاب و تبعیت از ولایت فقیه و زنده نگهداشتن یاد شهدا در جامعه است.

سیدالشهدای فارس؛ الگویی برای تمام نسل‌ها

شهید آیت‌الله سیدعبدالحسین دستغیب، سومین شهید محراب کشور‌ و معروف به سیدالشهدای فارس مزین به ویژگی‌ها و صفات برجسته‌ای بود به‌طوری که افراد بسیاری از جمله نوه این شهید بزرگوار، ایشان را الگویی برای تمام نسل‌ها می‌دانند.

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی جامعه روحانیت شیراز به نقل از خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) از فارس، آیت‌الله سید‌عبدالحسین دستغیب در شب عاشورای ۱۲۹۲ شمسی در شهر شیراز و در یک خانواده روحانی پای به عرصه وجود گذاشت. این تولد مبارک در خانه‌ای محقر در یکی از کوچه‌های قدیمی شیراز صورت گرفت و ولادت او در شب عاشورا سبب شد که به «عبدالحسین» نام گیرد و حیاتش مصداق بارزی از نام شریفش شد.
پدرش سید محمدتقی فرزند میرزا هدایت‌الله مرجع بزرگ فارس بود که به‌هنگام تولد فرزندش در کربلا به‌سر می‌برد. خاندان دستغیب با ۳۳ واسطه به حضرت امام سجاد(ع) می‌رسند و از خاندان‌های اصیل و شریف استان فارس و شیراز با سابقه‌ای ۸۰۰-۷۰۰ ساله هستند.
نخستین یادواره شهدای سادات فارس بناست در تاریخ ۱۴ اسفند ماه جاری با محوریت این شهید بزرگوار در شیراز برگزار شود. لذا
حجت‌الاسلام سید محمدابراهیم دستغیب، نوه شهید امروز، ۱۰ اسفند در جمع خبرنگاران به سئوالات آنان پاسخ گفت.

درباره ابعاد شخصیتی شهید دستغیب و ویژگی بارز این بزرگوار بفرمائید؟
دستغیب؛ ابعاد وجودی شهید دستغیب فراتر از آن است که بتوان در یک فرصت کوتاه درباره آن صحبت کرد. برخی ابعاد وجودی ایشان کمتر کار شده و در انجام هر کار فرهنگی در دانشگاه، حوزه، خانواده و در زمینه تربیتی شهید دستغیب باید مورد توجه قرار گیرد.
به رفتار ایشان در خانواده و با اعضای خانواده کمتر پرداخته شده است. متأسفانه چیزی که خیلی باب شده و بین مردم جا افتاده این است که علما حالت خشک و عبوس دارند و دور از احساسات و عاطفه هستند در حالی که شهید دستغیب نسبت به خانواده پر از مهر و عاطفه بودند، از تک تک امور‌ و فرصت‌هایی که در خانه پیش می‌آمد برای ابراز علاقه‌ استفاده می‌کردند.
ایشان خیلی مقید بودند که افراد خانه سر یک سفره با هم بنشینند، این شاید اتفاق کوچکی باشد اما از این اتفاق کوچک برای تربیت فرزندانشان استفاده می‌کردند به‌گونه‌ای که من از دختر ایشان شنیدم هرگاه می‌خواستند دخترشان را صدا کنند می‌گفتند «خانم بهشتی» یا الفاظی که شیرین است و محبت را می‌رساند.
از دیگر نکات ویژه زندگی ایشان کمک کردن ایشان در امور منزل بود، به‌طور مثال در برهه زمانی که همسرشان بیمار شده بودند تمام کارهای منزل حتی نظافت خانه و رسیدگی به بچه‌ها را ایشان انجام می‌دادند و این جالب است که فردی با آن صلابت شخصیت دارای چنین رفتار لطیف و پراحساسی باشند.

شهید دستغیب؛ مصداق بارز عبادالرحمن
یکی دیگر از ابعاد شهید دستغیب علمی و اجتهاد ایشان بود. سال‌ها شهید دستغیب به‌عنوان فردی منبری شناخته می‌شد به‌گونه‌ای که از بعد علمی ایشان غفلت شده بود. ایشان در سن ۲۴ سالگی به درجه اجتهاد رسیدند و این نشان از نبوغ ایشان داشته است. علاوه بر آن علائم کمال ایشان از همان جوانی مشخص بوده و نقل شده است که شهید محراب از استاد خود، شیخ انصاری، پرسیده بودند: آیا من به کمال می‌رسم؟ شیخ انصاری به شهید محراب گفته بودند: «تو جز با شهادت به کمال نمی‌رسی»، در واقع از همان موقع مژده شهادت را به ایشان داده بودند و شهادتشان نقطه اوج و کمال ایشان بود.
یکی دیگر از ویژگی‌های شهید محراب تهجد و عبادتشان بود و می‌توان ایشان را به‌واقع مصداق بارز عباد الرحمن دانست. در قرآن در تعریف این افراد آمده که عباد الرحمن کسانی هستند که شب‌زنده‌دار هستند و شب به سجده و عبادت به سر می‌بردند. همسر ایشان تعریف می‌کردند که ایشان نیمه‌شب مرتب با معبود خودشان راز و نیاز می‌کردند و همین امر رمز سعادت و رستگاری شهید محراب شد.
پدرم نیز می‌گفتند شب‌ها که همه می‌خوابیدند از اتاق مجاور صدای گریه و صدای مناجات شهید دستغیب شنیده می‌شد و این عبدالرحمن بودن ایشان خیلی زیبا است.

شهید دستغیب و ولایتمداری
ولایتمداری ایشان زبانزد خاص و عام بود و یک سر سوزن تملق نبود و هرچه می‌گفتند واقعاً اعتقادشان بود و جمله ایشان که «من اطاع الخمینی فقد اطاع الله» بر مبنای این حدیث بود که کسی که برای خدا کار کند و شناخت و معرفت خدا به قلبش وارد شود زبانش جز خدا نمی‌گوید و دستش کاری جز برای خدا نمی‌کند و بر همین اساس بود که شهید دستغیب می‌گفتند «من اطاع الخمینی فقد اطاع الله» چون معتقد بودند که امام خمینی(ره) همه اعمال و رفتارشان برای خدا و در راه خداست. ایشان از نظریه‌پردازان اصلی و مدافعان ولایت بودند و در مجلس خبرگان نیز بسیار از اصل ولایت فقیه دفاع می‌کردند.
شهید دستغیب و مردم
یکی از ویژگی‌های شهید محراب این بود که با هر نسلی و با هر قشری خیلی راحت ارتباط می‌گرفتند، به طور مثال یکی از شهدای طلاب استان، شهید بامداد، از شاگردان ایشان بودند. پدرم نقل می‌کنند که در یک روز با شهید محراب در حوزه بودیم که جوانی با موهای بلند و صورت سه‌تیغه کرده وارد شد و گفت: من آمده‌ام طلبه شوم. همه از حضور وی تعجب کرده بودند اما شهید دستغیب خیلی عادی با جوان برخورد کرد و پس از اندکی صحبت با وی گفت: این فرد برای طلبگی مناسب است، و فقط به او گفتند: کمی ظاهرت را عوض کن.
شهید بامداد تحصیل‌کرده آلمان و از یک خانواده ثروتمند بود و قبل از اینکه مدرکش را بگیرد پیش خود فکر می‌کند هدف از زندگی چیست و رسیدن به خدا و اخلاقیات را به‌عنوان هدف خود انتخاب کرده بود و تنها کسی را که برای رسیدن به این هدف انتخاب کرده بود، شهید محراب بود و بر اثر درس شهید محراب این بزرگوار به مرتبه‌ای رسید که جزو نخستین شهدای روحانی استان فارس شد.
ویژگی دیگر شهید دستغیب در ارتباط با مردم این بود که به‌نحوی برای مردم سخن می‌گفت که نه‌تنها صحبت‌های‌شان به دل می‌نشست بلکه همه اقشار جامعه نیز از صحبت‌های‌شان بهره می‌بردند و مردم هم چون اختلافی بین حرف و عمل ایشان نمی‌دیدند از شنیدن سخنرانی ایشان لذت می‌بردند.
شهید دستغیب مسائل سنگین علمی را با زبان ساده به‌نحوی بیان می‌کردند که قابل فهم می‌شد. پدر من نقل می‌کردند که شهید محراب از منبر پایین می‌آمدند و من از ایشان می‌پرسیدم: چیزی که بیان می‌کردید بحث فلسفی از اسفار ملاصدرا نبود؟ ایشان می‌گفتند: «بله».  تفسیر قرآن، احکام و فلسفه را به‌نحوی بیان می‌کردند که برای همه مردم قابل فهم بود. آنان که سواد حوزوی داشتند به‌تناسب خود برداشت می‌کردند و عوام نیز به‌تناسب فهم خود برداشت می‌کردند.
مردمی بودن از دیگر ویژگی‌های بارز  شهید دستغیب بود و حتی شهادتشان هم به‌دلیل همین ویژگی‌شان بود. خانمی که بمب به خود بسته بود به‌عنوان کسی که سؤالی دارد به شهید محراب نزدیک می‌شود، زمانی که پاسدارها مانع از نزدیکی آن خانم می‌شوند شهید محراب می‌گویند: اجازه دهید که نزدیک شود، که پس از آن بمب منفجر و ایشان شهید می‌شود.
با وجود ترورهایی که سال ۶۰ اتفاق می‌افتاد هیچ‌وقت حاضر نبودند خودشان را از مردم جدا کنند. زندگی ایشان علی‌وار و شهادتشان حسین‌وار بود.
ایشان مانند جد بزرگوارشان تکه تکه شدند، جالب است بدانید که انگشتری که اکنون در دست من است متعلق به شهید محراب بوده و در زمان شهادت انگشت ایشان قطع شده بوده و از روی انگشتری که در دست ایشان بوده تشخیص داده بودند که انگشت متعلق به شهید محراب است.
ایشان عاشق امام حسین(ع) بودند و همیشه می‌گفتند: دوست دارم از باب الحسین وارد بهشت شوم. در آن زمان رسم نبود که علما روضه امام حسین(ع) بخوانند اما شهید محراب همیشه خودشان روضه می‌خواندند.

درباره فعالیت‌های انقلابی شهید دستغیب و نقش ایشان در پیروزی انقلاب بفرمائید.
دستغیب: یکی از اتفاقات شاخصی که در زندگی شهید دستغیب اتفاق افتاد و جرقه‌ای برای شروع مبارزات در شهر شیراز شد، اتفاق سال ۴۲ و حمله گارد شاه به منزل ایشان و دستگیری و انتقال ایشان به زندان قزل‌حصار تهران بود. آن موقع ساواک خیلی وحشیانه رفتار می‌کرد و هیچ تفاوتی بین مرد و زن و پیر و جوان نمی‌گذاشت.
روزی که برای دستگیری شهید محراب آمده بودند بر سر مرحوم سید محمدمهدی دستغیب چنان ضربه‌ای زده بودند که تا مدت‌ها بیهوش بودند یا پدر خودم چنان با لگد به کمرشان زده بودند که یکی از کلیه‌های‌شان از کار افتاده بود، حتی فک ایشان شکسته بود و با همان وضعیت همراه شهید محراب به زندان منتقل شده بودند. پدرم می‌گفتند: یکی از سخت‌ترین لحظات زندگی من این بود که پدرم را در سلول کناری شکنجه می‌دادند و صدای ایشان را می‌شنیدم.
شهید محراب قبل از انقلاب سخنرانی‌ها و مبارزات انقلابی داشتند و با همین سخنرانی‌ها مقابل جشن هنر در شیراز ایستادند. شهید دستغیب این‌قدر میان مردم اعتبار داشتند که تنها با یک سخنرانی سبب می‌شدند که تمام نقشه‌هایی که برای این شهر کشیده بود نقش بر آب شود.
ایشان در مبارزات انقلابی خود بسیار صریح و بی‌پروا بودند به‌گونه‌ای که در یکی از سخنرانی‌های‌شان روی منبر مسجد جامع در حالی که دورتادور مسجد نیروها و سربازان شاه ایستاده بودند، خطاب به سربازان می‌گفتند: خیال می‌کنید اگر یک گلوله به‌طرف من شلیک کنید من را از بین بردید این اول خوشی و سعادت من است، اما اگر یک گلوله در سینه شما بنشیند این اول بدبختی شما است.
پس از انقلاب هم ایشان مسئولیت امامت جمعه این شهر و نمایندگی مجلس خبرگان را به‌عهده داشتند و باز هم مبارزات ایشان با گروه‌های مخالف نظام ادامه داشت و فقط سنگرشان عوض شد.